"Moje kochane chłopaki" - wspomnienie Bronisława Muszyńskiego

Foto: Marcin Kotowski

10 maja br. minęły trzy lata od śmierci Bronisława Muszyńskiego, jednego z najwierniejszych kibiców wągrowieckiej Nielby.



"Moje kochane chłopaki" - tak mówił Pan Bronek o Naszej drużynie, o MKS Nielba Wągrowiec - sekcja piłki nożnej, zawsze pełen dobrego humoru, pogodny, uśmiechnięty. Człowiek, który kochał żółto-czarne barwy, był z Nami na dobre i na złe. Wczoraj odszedł od Nas z tego świata, będzie patrzył i kibicował nam "z góry". Na zawsze jednak pozostanie w naszych sercach i naszej pamięci.

Tak trzy lata temu pisałem o odejściu Pana Bronka na swoim profilu na Facebooku. Był On osobą, dla której żółto-czarne barwy, drużyna i tworzący ją zawodnicy mieli wielkie znaczenie. Sam często podkreślał, że w trudnych dla klubu chwilach sam chętnie by się zaangażował jako działacz. Jednak zaznaczał, że nie ma na to zdrowia. Kibicował drużynie i zawodnikom w każdym momencie. Bez względu na to czy zespół zdobywał okręgowy Puchar Polski czy też spadał z III ligi. Jak tylko zdrowie i czas pozwalał mu to jeździł z zespołem na mecze wyjazdowe. Nie ważne czy był to mecz w Mogilnie, Warlubiu czy w Koninie. Był z zespołem wszędzie.

Nie tylko wspierał zespół jako kibic, ale też nagradzał trud chłopaków na boisku. Nie krytykował, ale wspierał dobrym słowem, pocieszał po przegranych meczach. Często za sprawą Pana Bronka zawodnicy mogli uraczyć się po meczu złocistym trunkiem. Oczywiście tylko pełnoletni, dla młodszych znalazł się zawsze jakiś napój bez procentów. Potrafił też pomóc w trudnych chwilach. Rok 2015 był bardzo trudny pod względem finansowym dla Nielby. Pod koniec sezonu brakowało pieniędzy na stypendia i wynagrodzenia zawodników. Nie wspominając o transporcie czy o tak prostej rzeczy jak pomeczowych obiadach dla zawodników. Jako kierownik drużyny starałem się jakoś to zorganizować, ale pamiętam, że przed wyjazdowym meczem w Pucharze Polski WZPN z Polonią Środa Wielkopolska brakowało nawet na obiady po meczu. Wówczas z pomocą przyszedł ... nie kto inny tylko Pan Bronek i dzięki jego pomocy udało się zapewnić wyżywienie po meczu dla całej drużyny. Powtarzałem Panu Bronkowi, że nie wiem jak mu dziękować za wsparcie, a On spokojnie, w swoim stylu odpowiadał: "Na spokojnie Kochanieńki, robię to bezinteresownie, jestem z tą drużyną, to moje chłopaki".

Wiosną 2016 roku niestety zdrowie nie pozwoliło mu pojawiać się na trybunach Stadionu im. Stanisława Bąka i meczach wyjazdowych. Mimo, że zawirowania w klubie doprowadziły do małej rewolucji kadrowej i oparciu drużyny na młodych zawodnikach to i tak cały czas kibicował drużynie. Dopytywał o wyniki, o przebieg boiskowych wydarzeń. W maju okazało się, że trafił do wągrowieckiego szpitala. Zawodnicy postanowili przygotować niespodziankę dla Niego. Było to wspólne zdjęcie zawodników i sztabu wraz z działaczami i oczywiście Panem Bronkiem wykonane podczas oficjalnego zakończenia sezonu 2013/2014. Pamiętam, że starsi zawodnicy przekazali mi zdjęcie i poprosili o przekazanie fotografii. Po ostatnim derbowym meczu Nielby z Jarotą Jarocin odwiedziłem Go w wągrowieckim szpitalu. Jakże się ucieszył na mój widok. "Dobrze, że jesteś Tomeczku, siadaj Kochanieńki i opowiadaj jak tam mecz". Mecz niestety był przegrany, ale jak to On powtarzał, że chłopaki nie mogą się załamywać, a on wierzy, że w końcu przełamanie nastąpi. Cieszył się bardzo z otrzymanej fotografii, w końcu ma teraz pod ręką swoich "kochanych chłopaków". Mimo choroby w trakcie jak się potem okazało mojego ostatniego spotkania z Nim nie opuszczał Go dobry humor. Pan Bronek żartował ze mną, z pielęgniarkami, uśmiechał się. Nie dał po sobie poznać, że jest coś nie tak. Na koniec jak już się żegnaliśmy uśmiechnął się i powiedział odnośnie sytuacji w klubie i o spadku do IV ligi: "Będzie dobrze". To była sobota 7 maja. Trzy dni później otrzymaliśmy smutną informację od rodziny o śmierci Pana Bronka.

Na jego pogrzebie wśród wielu osób nie zabrakło delegacji z klubu: zawodników, trenerów, działaczy. Przy grobie oprócz wieńców i zniczy nie zabrakło barw Nielby. Ustawiono też zdjęcie, które Pan Bronek otrzymał kilka dni wcześniej w szpitalu. Kiedy z głośników zabrzmiało "Time to say good bye" w wykonaniu Andrea Bocelliego trudno mi było powstrzymać łzy. Nie pomogły tutaj okulary przeciwsłoneczne, a sytuacji nie uratował też klubowy szalik. Smutek i poczucie, że odszedł nie tylko wyjątkowy kibic, ale przede wszystkim wyjątkowy człowiek.

Od tamtych wydarzeń mijają trzy lata. Nielba Wągrowiec jest na dobrej drodze, żeby ponownie zawitać do grona trzecioligowców. Sam klub upamiętnił Pana Bronka organizując Memoriał Jego imienia w którym grają zespoły złożone z młodych adeptów futbolu. Teraz śp. Pan Bronek patrząc z góry na pewno bardzo cieszy się z poczynań wągrowieckiej drużyny.